Corona-naschrift: Samen fluiten in het donker

Het laatste artikel over troost is geschreven lang voordat het coronavirus Europa bereikte. Dat maakt voor de strekking geen verschil, maar eventueel wel voor de toonzetting.  Troost kun je omschrijven met ‘iets dat helpt’. Hoe zit dat dan nu, in tijden van corona. Wat helpt nu?

Alke Liebich 078 (foto Cecile Duindam)
Alke Liebich is predikant van de Johanneskerk in Amersfoort. Daarnaast is zij voorzitter van de Vereniging van Vrijzinnige Protestanten (VVP).

Wat helpt nu, in corona-tijden? Wie nu erg angstig is heeft in ieder geval troost nodig, zoals een peuter vastgehouden wil worden als er een onweer losbarst. De vergelijking wijst ook gelijk de richting van de troost: vastgehouden worden, of samen een lied zingen. Maar het verschil met de corona-crisis is: de troostende nu heeft net zo veel redenen bang te zijn, en heeft geen troost op zak. Het enige wat blijft is de onzekerheid dragen, de angst erkennen, en samen delen wat  kracht geeft. Samen fluiten in het donker. We zullen beter moeten leren samen te fluiten, juist voor wie bevattelijk is. Niet voor het virus, maar voor de angst.

Er zijn ook vele vormen van verlies, van klein verlies tot niet te dragen zo groot. Verlies vraagt om troost van nabijheid. Dat moet dan wel nabijheid 4.0 zijn, op de corona-manier: geen live hugs, maar online hartjes.

Tenslotte zie ik vooral behoefte aan begrijpen, aan nadenken en praten over wat er gebeurt en wat het betekent. Begrijpen is de troost voor de moderne mens, dat geldt bijvoorbeeld ook voor ziektes en ongelukken. Omstandigheden kunnen begrijpen is noodzakelijk om verder te kunnen. Het gaat ons tot nu toe – ik generaliseer – blijkbaar behoorlijk goed af om met nieuwe onzekerheid te leven. De fundamentele onzekerheid van het bestaan dringt zich aan ons op, zij gaat ten diepste ons begrip te boven. De levensmoed versterken temidden van dat besef, dat is troost.

 

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: